Uluslararası sermaye piyasalarında fiyatlama mantığı köklü bir dönüşüm geçiriyor. Bölgesel çatışmaların lojistik hatları tıkaması ve ticaret savaşlarının gümrük kotalarıyla derinleşmesi, kurumsal yatırımcıları şirket bilançolarından çok ülkelerin enerji güvenliği ve altyapı kapasitesine göre strateji belirlemeye yöneltiyor. Merkez bankalarının faiz patikası artık tek başına belirleyici değil; hammadde bağımsızlığı ve tedarik zinciri güvencesi de portföy kararlarına doğrudan giriyor. Geleneksel finansal teoride riskten kaçışın ilk durağı olan devlet tahvilleri, yüksek küresel enflasyon ve borçluluk oranları nedeniyle koruyucu özelliğini kısmen yitiriyor. Büyük kurumsal fonlar bu boşluğu fiziki varlıklara ve hammadde pozisyonlarına yönelerek doldurmaya çalışıyor. Nakliye ve enerji maliyetlerinin tırmanması ise kendi enerji arzını güvence altına almış imalat sanayi şirketlerini öne çıkarıyor. Sektörel düzeyde havacılık, ağır sanayi ve siber güvenlik alanları öne çıkarken, büyük varlık yönetim şirketleri siyasi risk primi yüksek bölgelerdeki pozisyonlarını kademeli olarak azaltıyor. Yarı iletken, yapay zeka altyapısı ve savunma sanayii üretim hatlarının jeopolitik bloklaşmaya paralel biçimde güvenli coğrafyalara taşınması, bu projelere ev sahipliği yapan ülkelerin piyasalarını olumlu ayrıştırıyor. Gelişmiş ve gelişmekte olan pazarlar arasındaki sermaye dağılımında kalıcı bir kırılma yaşandığı değerlendiriliyor.