Büyük ekonomilerin merkez bankalarının politika faizlerini uzun süre yüksek tutma kararlılığı, gelişmekte olan piyasalar üzerinde yapısal bir baskı oluşturuyor. Gelişmiş ülke tahvillerinin yüksek getiri sunması, uluslararası fon yöneticilerini bu piyasalardan uzaklaştırarak sermayeyi güvenli limanlara yönlendiriyor. Sonuç olarak dış finansman ihtiyacı yüksek olan ekonomilerde likidite daralması ve yerel para birimlerinde kalıcı değer kayıpları gündeme geliyor. Gelişmekte olan ülkelerin para otoriteleri bu süreçte ikili bir sıkışmayla karşı karşıya. Bir yanda kuru korumak için uygulanan yüksek faiz iç büyümeyi ve sanayi üretimini resesyon eşiğine taşıyor; öte yanda döviz rezervlerinden yapılan doğrudan müdahaleler koruyucu tamponları aşındırıyor. Rezerv erimesi, ülkelerin dış borç çevirim kapasitesini ve kredi notu görünümlerini orta vadede olumsuz etkiliyor. Değer kaybeden para birimleri enerji ve ara malı ithalatını pahalılaştırarak üretim maliyetlerini yukarı çekiyor. Maliyet baskısını karşılayamayan sanayiciler üretim hacmini daraltırken merkez bankalarının yüksek faiz tutumu iç yatırımları kısıtlıyor. Bu tablo, söz konusu pazarlarda stagflasyonu — yani aynı anda hem yüksek enflasyon hem düşük büyüme yaşanması durumunu — kalıcı bir risk olarak öne çıkarıyor. Analistlere göre çıkış yolu kısa vadeli para politikası hamlelerinde değil, dışa bağımlılığı azaltacak yapısal reformlarda yatıyor.