Almanya'da sosyal koruma harcamalarının gayrisafi yurt içi hasılaya (GSYİH) oranı yüzde 32 seviyesine yükselerek tarihi en yüksek düzeyi test etti. Bu oran, 2019-2025 arasında enflasyondan arındırılmış bazda yüzde 11,5 genişlemeye karşılık geliyor; söz konusu dönemde kamu maliyesine ek yük 104 milyar Euro olarak hesaplandı. Yaşlılık, emeklilik ve kronik hastalık kaynaklı ödemelerin toplam bütçe içindeki payı ise yüzde 70 sınırına dayandı. Krizin arka planında otuz yılı aşkın bir demografik dönüşüm yatıyor. 1992'den bu yana sosyal devlet harcamalarındaki reel artışın yüzde 80'inden fazlası yaşlılık bakımı ile kronik hastalık kalemlerine yöneldi. Doğum oranlarının uzun süre kritik eşiğin altında kalması ve ortalama yaşam süresinin uzaması, aktif sigortalı çalışan sayısının emekli nüfusa oranını —bağımlılık katsayısını— giderek bozuyor; bu durum sosyal güvenlik kurumlarının kendi gelirleriyle giderlerini karşılama kapasitesini zayıflatıyor. Sorunu derinleştiren ikinci etken ise ekonomik durgunluk. Almanya ekonomisindeki daralma GSYİH'yi küçültürken sabit harcamaların pay oranı matematiksel olarak büyüyor. Enerji krizi ve sanayi üretimindeki gerileme, prim gelirlerini azaltırken transfer yükünü artırıyor. Mali analistler, prim oranlarında veya emeklilik yaşında köklü bir düzenlemeye gidilmemesi halinde uzun vadeli büyüme potansiyelinin kalıcı biçimde baskı altında kalabileceğini vurguluyor.