Dokuzuncu yüzyılda Bağdat'ta kurulan Beytü'l-Hikme, bugün bir kütüphane ya da akademi olarak anılır; ancak orada yürütülen çalışmaların önemli bir bölümü astronomiyle ilgiliydi. Halife Me'mun döneminde bilginler, dünyanın çevresini hesaplamak için Mezopotamya ovasına çıktı ve meridyen yay uzunluğunu ölçtü. Sonuçları, modern değerlere şaşırtıcı biçimde yakındı.

İslam astronomisinin öne çıkan isimlerinden Battani, Suriye'nin kuzeyindeki Rakka'da onlarca yıl boyunca gözlem yaptı. Güneş yılının uzunluğunu ve Güneş'in yörünge eğimini hesapladı; bu değerler yüzyıllar sonra Avrupa'da Kopernik tarafından da referans alındı. Battani'nin çalışmaları Latince'ye çevrildi ve Orta Çağ Avrupası'nın temel astronomi kaynaklarından biri hâline geldi.

Onbeşinci yüzyılın başında Semerkant'ta farklı bir sahne açıldı. Timurlu hükümdar Uluğ Bey, kentin yakınına dev bir gözlemevi inşa ettirdi. Yapının en çarpıcı özelliği, yeraltına gömülü yaklaşık otuz metre yüksekliğindeki sekstanıydı; bu araç, yıldız konumlarını o dönem için olağanüstü bir hassasiyetle ölçmeye olanak tanıyordu. Uluğ Bey ve ekibi, yaklaşık bin yıldızın koordinatını içeren bir katalog hazırladı. Bu katalog, sonraki yüzyıllarda hem İslam dünyasında hem de Avrupa'da kullanıldı.

Bu çalışmaları yalnızca teknik başarılar olarak görmek eksik kalır. İslam geleneğinde gökyüzünü anlamak, namaz vakitlerinin doğru tespiti ve kıble yönünün belirlenmesi gibi pratik ibadet ihtiyaçlarıyla doğrudan bağlantılıydı. Astronomi; matematik, felsefe ve coğrafyayla iç içe geçmiş bir disiplindi. Bilginler birbirlerinin çalışmalarını kopyalamak yerine eleştiriyor, düzeltiyor ve üzerine yenisini inşa ediyordu. Bu birikim, bilimin sessiz ama güçlü bir nehir gibi nasıl aktığını gösteren güzel bir örnektir.

Bugün bir gece vakti gökyüzüne bakıldığında, Arap astronomların adlandırdığı yıldızlar hâlâ o isimlerle anılmaktadır: Aldebaran, Betelgeuse, Deneb, Altair. Dil değişmiş, alfabeler dönüşmüş; ama o isimlerdeki merak ve dikkat, yüzyılları aşarak taşınmaya devam etmektedir.