Türkiye'nin merkezinde, Ankara ile Konya arasında uzanan Tuz Gölü, dünyanın en büyük tuz göllerinden biridir. Yaklaşık 1.500 ila 1.600 kilometre karelik yüzey alanıyla —mevsimine ve yağışa göre bu alan önemli ölçüde değişir— göl, özellikle yaz aylarında neredeyse tamamen kurur ve geride parlak, beyaz bir tuz tabakası bırakır. Bu tablo hem bilimsel hem de estetik açıdan dikkat çekicidir; insan, bu beyazlığın önünde dururken zamanın nasıl aktığını bir an unutuverir.

Gölün oluşumu milyonlarca yıl öncesine, Tetis Okyanusu'nun çekilme sürecine dayanır. Anadolu'nun büyük bölümü, jeolojik geçmişin belirli dönemlerinde denizlerle kaplıydı. Zamanla yükselen kara kütleleri bu suları içeride kapattı; oluşan kapalı havzalarda biriken su, buharlaştıkça minerallerini —özellikle sodyum klorürü, yani sofra tuzunu— geride bıraktı. Tuz Gölü'nün oturduğu havza da bu sürecin en belirgin kalıntılarından biridir. Göle karışan akarsular tuz içerdiğinden ve buharlaşma yağışın çok üzerinde olduğundan, gölün tuzluluk oranı zaman içinde olağanüstü seviyelere ulaşmıştır; bazı ölçümlerde bu oran yüzde otuzun üzerinde seyretmiştir.

Anadolu'nun tuz coğrafyası yalnızca Tuz Gölü ile sınırlı değildir. Batı Anadolu'daki Acıgöl, İç Anadolu'nun çeşitli tuzlalarıyla birlikte bu mozaiğin parçalarıdır. Hititler döneminden bu yana bölge halkları tuzdan hem ekonomik hem de koruyucu bir kaynak olarak yararlanmıştır. Osmanlı döneminde tuz, devletin denetiminde tutulan stratejik bir ticaret malıydı; tuz yolları, kervan güzergâhlarının belirlenmesinde belirleyici bir etken olmuştur.

Günümüzde Tuz Gölü, Türkiye'nin tuz üretiminin büyük bölümünü karşılamaya devam etmektedir. Ancak gölün gerçek değeri salt ekonomik değildir. Her yaz tuz tablasına dönen yüzeyi, flamingoların yuvaladığı kıyıları ve ufku sonsuz gibi gösteren beyazlığıyla bu göl, Anadolu'nun jeolojik belleğinin açık havadaki en sessiz sergisidir. Bazen en büyük şeyler, en az ses çıkaranlar olur.