İran ekonomisi, yıllar içinde biriken uluslararası yaptırımların ve bölgesel gerilimlerin ağırlığı altında yapısal bir kırılganlık dönemine girdi. Ulusal para birimi riyal, dolar karşısında serbest piyasada değerinin büyük bölümünü yitirdi; resmi kur ile serbest piyasa kuru arasındaki derin makas, ithalata bağımlı hammadde ve ara malı maliyetlerini yukarı çekerek gıda fiyatlarına doğrudan yansıdı. Ekonomi yönetiminin kronik fiyat artışlarını dizginlemek için para arzını genişletme yoluna gitmesi ise enflasyon sarmalını daha da hızlandırıyor. Enerji ihracatı, deniz yolundaki lojistik engeller ve alternatif rota maliyetlerinin artması nedeniyle baskı altında kalmaya devam ediyor. Enerji altyapısında yapılması gereken büyük çaplı modernizasyon yatırımları, yabancı sermayeye erişimin kısıtlı olması gerekçesiyle hayata geçirilemiyor; bu durum içeride elektrik ve yakıt arzında kesintilere, dolayısıyla sanayi üretiminde kayıplara yol açıyor. Sosyal tarafta ise ücretlerin enflasyonun çok gerisinde kalması orta sınıfı hızla aşındırıyor; genç nüfus arasında yüksek seyreden işsizlik ve beyin göçü, orta vadeli büyüme potansiyelini zayıflatıyor. Kayıt dışı ekonominin ve karaborsanın ağırlık kazanması, devletin mali denetim kapasitesini kısıtlıyor. Yapısal reformlar ve diplomatik normalleşme sağlanamadığı takdirde bütçe açıklarının ve bankacılık sistemindeki tıkanıklıkların derinleşmesi bekleniyor.