Afrika'nın kaynak zengini ülkeleri, onlarca yıl süren ham madde ihracatı modelini terk ederek yerel katma değer yaratma politikasına geçti. Zimbabwe, Namibya, Mozambik, Gana ve Gine, işlenmemiş mineral ihracatını yasaklayarak uluslararası madencilik şirketlerini — Çinli firmalar dahil — yurt içi işleme tesisi kurmaya zorluyor. Bu dönüşümün somut yansımaları sahada görülüyor: Çinli şirketler artık Zimbabwe lityumunu sülfat ve karbonat formuna, Gine boksitini aluminaya, Mozambik grafitini pil malzemesine dönüştüren yerel tesisler inşa ediyor. Söz konusu yatırımlar, daha önce sınırlı yerel kazanımla gerçekleşen maden-gemi modelinin yerini alıyor. Kent Tanjanya Üniversitesi Nelson Mandela Kamu Yönetimi Okulu'ndan Profesör Carlos Lopes, Çin'in Afrika'yı sanayi genişlemesi, kentleşme, altyapı kurulumu ve tüketici büyümesinin eş zamanlı yaşanabileceği nadir büyük ölçekli alanlardan biri olarak gördüğünü vurguladı. Lopes'e göre kıta, parçalı ekonomik bloklar arasında bir tedarikçi konumundan stratejik merkeze evrilirken Çinli firmalar politika netliği, güvenilir enerji ve bölgesel ölçek sunan ülkeleri tercih ediyor. Bununla birlikte Lopes, bu politikaların yalnızca güçlü müzakere kapasitesine ve kurumsal tutarlılığa sahip devletlerde işe yaradığını uyardı; aksi hâlde ihracat yasakları kaçakçılığı ve politika istikrarsızlığını besleyebilir.